Amerikalı sanatçı Andrew Myers üç boyutlu portrelerinde çivi kullanıyor. Her bir portre çalışması için iki ya da üç gün uğraşıp, on binlerce çivi kullanan sanatçı sıradan görselleri hacimli eserlere dönüştürüyor.

Andrew Myers daha önce sanat eğitimi almamasına rağmen, 20 yaşında Laguna College of Art and Design’dan kabul almış.

Eğitimini figuratif heykeller ve yoğunlaştırılmış resim üzerine gerçekleştiren sanatçı, modern malzemelerle klasik figürleri yeni boyutlarda birleştiriyor.

Andrew Myers‘ın üç boyutlu portreleri çivi resmi ile yaratma sürecini, Benjamin Pitts imzalı kısa belgesel filmde detaylarıyla izleyebilirsiniz.

http://www.youtube.com/watch?v=-sVw9_DGIKs

Müdavimi olduğu gastro-pubsteraunt‘ın şerifliğini Foursquare’de başkasına kaptırdığını gören baş karakterimiz, rozetini geri almak için yeni şerifin karşısına çıkar. Akabinde hipster ahalisi bar kavgasına tutuşur, bir yandan kelime kökeni tartışılır, birileri de elbette her şeyi kayda alır. Daha sonra bar sahibi işlerin usülünce halledileceğini söyleyerek ağırlığını koyar; akşamüstü karşılıklı cep telefonları çekilecektir.

Pursued by Bear komedi grubu tarafından çekilen dört dakikalık Showdown at the Hipster Saloon, teknoloji ve moda tutkunu hipster kültürünü eğlenceli bir biçimde Western ile harmanlamış. Filmde az da olsa konuşma var, altyazısı ne yazık yok.

http://www.youtube.com/watch?v=Htzn_4LsNX0

Göze görünmeyeni göstermek, sanatçıların ve bilim insanlarının arzuları arasında yer almıştır hep. Duyma yetisine sahip olmayan Sun Kim hoparlörler üzerine yerleştirdiği şerit parçaları ile sesi görmemiz sağlıyordu. İnternet sinyallerini fotoğraf üzerine çizmeyi başaran Nordik grup, görünmeyen iletişim sinyallerini bize göstermişti. Daniel Palacios ise ses dalgalarının neye benzediğini basit ve yaratıcı bir yerleştirme ile gözler önüne seriyor.

Yerleştirme kurulumu, iki motor ve motorlar arasına gerilmiş bir ipten oluşuyor. Motorların farklı örüntülerde hareket etmesiyle, motorlar arasına gerilmiş ip ses dalgalarını görsel dünyamıza taşıyor. Palacios bununla yetinmemiş ve kurduğu sistemi yerleştirme ziyaretçilerinin hareketleri ile etkileşimli hale getirmiş. Ziyaretçilerin hareketlerini algılayan sistem, fiziksel ortamda az hareket olması halinde ipleri daha yavaş çeviriyor ve ortaya sinüs dalgasına benzer basit şekiller çıkıyor. Hareketin fazla olması durumunda ise ip daha hızlı bir şekilde hareket ediyor ve gürültülü seslerin dalga biçimleri ortaya çıkıyor. Aşağıdaki videoda, Palacios’un bu ilginç aygıtını çalışırken  izleyebilirsiniz.

Yerleştirme, LEV (Laboratario de Electronica Visual) festivali kapsamında İspanya’da sergileniyor. Festivalde elektronik müzik ile görsel sanatları birleştiren yapıtlara yer veriliyor. Ryoji Ikeda, Prefuse 73 ve Byetone gibi elektronik müziğin etkileyici isimlerinin yanı sıra sanatblog’dan hatırlayacağınız Ryoichi Kurokawa da festivalde işleri sergilenen sanatçılar arasında.

Yeni Zelandalı dijital medya sanatçısı Daniel Crooks, görüntülerde zaman ve mekân kayması yaratarak etkileyici işlere imza atıyor. Yukarıda fotoğrafını gördüğünüz Static No. 12 isimli çalışmada bir sensey tai chi egzersizleri yaparken filme alınmış. Senseyin farklı anlardaki hareketleri bir kare içerisinde akıyor. Sanki sensey kudretini karenin sağından zamanın akışına bırakıyor ve karenin solundan geri topluyor. Static No. 12‘nin video gösterimini ise aşağıda bulacaksınız.

http://www.youtube.com/watch?v=sCip5vBIYMo

Sanatçının benzer işlemden geçen diğer çalışmaları:

Pan no. 4

Intersection no. 4

Tren no. 1

Portre no. 7

Breakdance‘ın ilk belirtilerinin 1925 yılında ortaya çıktığını biliyor muydunuz? Hip-hop teriminin ilk defa 1974 yılında DJ/MC Lovebug Starski tarafından kullanıldığını? Amerika’da 1 numaraya ulaşan ilk rap single‘ının Vanilla Ice’ın Ice Ice Baby şarkısını olduğunu? Hepsi ve daha fazlası So Jones‘un hazırladığı iddialı hip-hop infografiğinde!

Source: #AMAs The Ultimate History of Hip Hop [SOJONES INFOGRAPHIC]

İspanyol sanatçı Alvaro Arteaga Sabaini, nam-ı diğer Alvarejo, tam bir başkalaştırma ustası. Müziği alıp salama çeviriyor, altıpatlardan 35mm kamera çıkarıyor, film ve çizgi film karakterlerini yeni kılıklara sokuyor, hayvanlar aleminden şirin hikâyeler üretiyor. Alvarejo’nun muzip illüstrasyonlarının birkaçını burada bulacaksınız, daha fazlası için sitesini ziyaret edebilirsiniz.

Altı yıl önce kurulan Blogothèque, konser çıkışında yakaladıkları müzisyenlerden parçalarını sokakta, akustik olarak söylemelerini rica ederek başlamış “Paket Konser” işine (Take Away Show). Şu anda ise hafta sonu Michael Stipe ile buluşacak kadar ünlendiler ve yıllar içinde kayda değer bir arşiv oluşturdular. Aralarında R.E.M., Bon Iver, Mùm, Kings of Convenience, Bloc Party, The Antlers, Aloe Blacc ve Vampire Weekend gibi birçok tanınmış grup ve müzisyenin bulunduğu bu performans kayıtları sayesinde, hem şehir şehir dolaşıyor, hem de sahne ışıklarının dışında, müzisyenlerin en doğal hallerine şahit oluyoruz.

İşleri başta kolay olmamış elbette. Bloc Party’i çalmaya ikna etmek için yarım saat dil dökmüşler.

Zamanla müzisyenlerle başka mekânlarda da kayıt yapmaya başlamışlar. Tallest Man On Earth videosu, beni siteden haberdar eden arkadaşımla en sevdiğimiz videolardan. Mekân da bir başka güzel.

 Bon Iver ile Paris’te yüksek dozda özendirici bir ev partisi.

 İzlandalı grup Mùm, Paris’teki bir parkta 2009 yılında çıkardıkları son albümlerinden bir parça çalıyor.

Aşağıdaki şarkı R.E.M’in son albümünde yer veremediği “On the Fly”. Bu şarkıya dair sadece aşağıda gördüğünüz kayıt var. Michael Stipe’ın Atina’daki evinin bahçesinde bulunan küçük evlerden birinde kaydedilmiş. Diğer R.E.M. parçaları ve kayıtların hikâyesi için buradan.

Sitede ayrıca karavan konserleri ve cep konserleri serileri de var. İlk video, arabadan seslenen The Walkmen’dan, ikincisi ise Kings of Convenience’ın cep konseri. İnsanlar nasıl da uslu uslu gelip oturuyor.

Sitenin orijinali Fransızca, ancak İngilizce versiyonu da var. Videolarla birlikte kayıtlar sırasında kendilerinin ve müzisyenlerin neler yaşadığını da anlatıyorlar. Tüm kayıtların listesine buradan ulaşabilirsiniz.

İstanbul

Her şehir farklı hisler uyandırır insanda. Bazen mimari yapılardır öne çıkan, bazen de şehrin atmosferinin yarattığı duygular. Seylan Kandak ziyaret ettiği şehirlerin kendisinde bıraktığı hisleri kolajladığı panoramik görüntülerle, aslında hiç var olmayan şehirleri fotoğraflıyor.

Her durakta farklı bir şehir, doğanın üzerindeki insan eli, eski-yeni yapılar ve aralarında gizlenmiş insanlar. Bir yolculuk bu, biteceği yer belli olmayan. – Alev Araslı, Sergi Kataloğu

Barselona

Kyoto

Türkiye’de ilk kişisel sergisini geçtiğimiz yıl Ekavart Gallery’de açan fotoğraf sanatçısı Seylan Kandak‘ın Seyahatler & Placebo: İstanbul ve Kentler başlıklı sergisi hayali şehirlerin panoramik fotoğraflarını içeriyor. İstanbul’da başlayan ve Venedik, Amsterdam, Tokyo ve New York gibi şehirleri içeren yolculuk, mimari yapıları, kent insanlarını ve onların duygularını sunuyor.

İzleyicinin algısından çıkacağı bir yolculuk bu.

Sanatçının izleyicinin algısıyla oynamayı hedeflediği bu sergi, yolculuk sırasında çekilen fotoğraflar, görülen detaylar ve dokunulan taşların zihinlere tam olarak sindirilip sindirilmediğini soruyor: “O mekanda olunmuş mu gerçekten?”

İstanbul’dan birçok kez yola çıkıyor ama dönüp dolaşıp yine geri geliyor. İstanbul ve kentler, eski-yeni ilişkisini kendi algısı üzerinden tartışmaya açarken yapay fonlarla Placebo’yu size hatırlatıyor.

Venedik

Marakeş

1981 İstanbul doğumlu Seylan Kandak 2000 yılında Saint-Joseph Fransız Lisesi’nden mezun olduktan sonra, Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Fotoğraf bölümünü 2004 yılında birincilikle bitirdi. Deneysel fotoğraf ve fotoğrafta kübizm teknikleri üzerine okul yıllarında çalışmaya başlayan sanatçı, yüksek lisans eğitimini 2007 yılında  Paris 8 (Saint-Denis) Üniversitesi, Fotoğraf ve Mutlimedya bölümünde tamamladı. Yaşamını halen Paris’te sürdürmekte ve fragmenter fotoğraf alanında sergi projeleri üretmektedir.

Sanatçının farklı temalarda fotoğraflarından oluşan geniş portfolyosuna ve Seyahatler & Placebo: İstanbul ve Kentler başlıklı sergide yer alan eserlerine, sergi kataloğu ile birlikte kendi internet sitesinden ulaşabilirsiniz.
Seylan Kandak’ın “Seyahatler & Placebo: İstanbul ve Kentler” sergisinin açılışından görüntüleri ve sergi projesini anlattığı röportajı aşağıdaki videodan izleyebilirsiniz.

* Fotoğraflar sanatçının izniyle kullanılmıştır.

Shintaro Ohata‘nın gündelik hayattan masalsı birer kare gibi duran tabloları, önlerine eklediği aynı tarzdaki heykellerle farklı bir canlılık kazanarak yumuşakça hayata karışıyor. Sabahın köründe masada uyuyakalmış ya da akşamüstü balkonda umarsızca baloncuk yapan, kedisini seven kız çocuğu gibi özgür ve tasasız olabilme ihtimalini çok sevdim, şairin dediği gibi.

Bugünkü eğitim sisteminde başınıza gelebilecek en kötü şey hata yapmaktır. Ancak şunu herkes bilir; hata yapmaya hazır değilseniz, asla orijinal bir şey üretemezsiniz. Picasso’nun çok inandığım bir lafı vardır: “Tüm çocuklar sanatçı doğar. Mesele büyüdüğün zaman sanatçı kalabilmektir”. Çocuklar yetişkinliğe geçince hata yapmaktan korkar hale geliyor ve yaratıcılıklarını kaybediyor. Aslında doğuştan gelen yaratıcılık eğitimle yok ediliyor.

Ken Robinson’un 2006 yılında yaptığı TED konuşması, aslında herkesin bildiği bir meseleyi ele alıyor. Ancak anlattığı hikâyeler ve verdiği örnekler öyle çarpıcı ki yaratıcılığın sadece okullar tarafından değil, neredeyse her kişi, kurum ve kuruluşça baltalandığı ülkemizde, her şeye rağmen yaratıcı olmaya çalışanlara belki küçük bir destek olur.

Ken Robinson eğitim üzerine çalışan bir yazar ve danışman. Türkçe altyazısı bulunan yirmi dakikalık konuşmasının başında, daha beş yıl sonra dünyanın nasıl bir yer olacağı konusunda kimse net bir şey söyleyemezken, okulların çocukları bilinmeyen bir geleceğe, artık çok eskimiş yöntemlerle hazırlıyor olmasının tehlikelerine dikkat çekiyor.

Kamu eğitiminin amacı herkesi profesör yapmak. Onlara saygı duyuyorum, ben de üniversitede profesörlük yaptım, ama bu sadece bir hayat biçimi. İnsanlığın vardığı en üst nokta değil… İnsanları akademik olarak eğitmeye öncelik veren bu sistemin kökeni 19. yüzyıla dayanır. O zamanın en büyük amacı ise sanayi devriminin ihtiyaçlarını karşılamaktı. Şu anki eğitim sistemi, insanları tamamen üniversiteye hazırlayan uzun bir maraton gibi. Sonuç olarak, birçok olağanüstü yetenekli, akıllı ve yaratıcı insan, öyle olmadıklarını düşünüyor. Çünkü okulda iyi oldukları şeylere değer verilmiyor ya da yetenekli oldukları alanlar dışlanmalarına neden oluyor. Bu düzenin değişmemesi halinde, bence insanlığın kaybedeceği çok şey var.

İngiltere’den Los Angelas’a taşındıktan sonra, eğitim sistemlerinin her yerde aynı konulara öncelik verdiğini fark etmiş. İlk sırada her zaman matematik ve dil, sonra beşeri bilimler ve en sonda da sanat. Sanat dalları arasında da benzer bir hiyerarşi olduğunu, resim ve müziğe, drama ve danstan daha çok önem verildiğini belirtip soruyor: “Dünyada çocuklara şu anda matematik öğrettiğimiz gibi her gün dans etmeyi öğreten bir okul yok. Neden yok?”

Konuşmasının sonlarına doğru, dünyaca ünlü Kediler ve Operadaki Hayalet müzikallerinin koreografisini yapan efsanevi dansçı Gillian Lynne’in dansa başlama hikâyesini anlattığı kısım, her şeyin bakış açısında yattığını çok iyi vurguluyor.

1930′lu yıllarda okul yönetimi Lynne’in ailesine “kızınızın öğrenme bozukluğu olduğunu düşünüyoruz” diye bir yazı göndermiş. Sekiz yaşındaki Gillian kıpır kıpırmış, yerinde duramıyor ve derse konsantre olamıyormuş. “Bugünden bakınca, belki çocuk hiperaktiftir diye düşünebiliriz, ama daha 1930′lu yıllarda hiperaktivite icat edilmemişti”, diye belirtmeden geçmiyor Robertson. Annesi de kızlarını bir uzmana götürmüş. Yarım saat boyunca kızın okuldaki problemleri hakkında konuştuktan sonra, uzman annesine “ikimiz biraz da dışarıda konuşalım” diyerek, küçük kızı odada yalnız bırakmış. Çıkarken de radyoyu açmış. Daha sonra annesine küçük kızı izlemesini söylemiş; daha bir dakika geçmeden, kız kalkıp dans etmeye başlamış. Ve bir süre sonra uzmanımız teşhisi koymuş: “Kızınızın hasta değil, o sadece bir dansçı. Siz en iyisi onu bir dans okuluna yazdırın”. Ailesi de yazdırmış. Efsanevi müzikallerin koreografisini hazırlayan, dünyaca ünlü ve hayli zengin bir kadın, dansa işte böyle başlamış. Robertson diyor ki “bugün bu kız bir uzmana götürülseydi, belki de hiperaktif teşhisi koyulacak ve ilaçlarla yatıştırılacaktı.”