Vahram Muratyan, Paris’te yaşayan ve kafayı New York’u takmış bir sanat direktörü ve grafik tasarımcısı. İki ünlü şehrin sembollerini, popüler kültürden, yemek kültürüne, mimari özelliklerinden, ikonlarına kadar çeşitli açılardan karşılaştırdığı poster serisi, meşhur soruyu bir kez daha sordurtuyor: Paris mi New York mu? Muratyan’ın posterlerini society6.com‘dan satın alabilirsiniz.

via Visual News

Scotty Reifsnyder‘ın yüzyıl ortası modern olarak anılan tarzı benimseyerek yarattığı illüstrasyonlar, başarılı anlatımı ve harika renkleriyle hemen kendini belli ediyor. Reifsynder, Amerikalı bol ödüllü bir grafik tasarımcısı. İllüstrasyonları GQ, Time Magazine, The Boston Globe, The New Yorker, The New York Times ve Wired gibi dünyanın en prestijli yayın organlarında yer almış. Mimari, iç mimari ve ürün tasarımlarında yirminci yüzyılın ortasında moda olan bu akım (mid-century modern), modern tasarım, mimari ve şehircilik alanlarında 1933 ila 1965 yılları arasında yaşanan gelişmeleri temsil ediyor.

Kaplan Anne

Bilimsel Tiyatro

Beyaz Gürültü
Yanlış Numara

Kör Nokta

Şımarık mı yardımcı mı?

Aşağıdaki son iki illüstrasyon ise halk kahramanları serisinden:

Düşünceler

Yang Liu‘nun infografik çalışması, Çin ve Alman kültüründen yola çıkarak Doğu ve Batı arasında karşılaştırmalar yapıyor. Çin’de doğup büyüyen ancak 14 yaşından itibaren Almanya’da yaşayan Liu, eğlenceli minimalist grafikleriyle iki kültürü de görmüş herkesin az çok aklına takılan noktalara parmak basıyor. Grafiklerin mavi olan sol tarafı Batı kültürünü, kırmızı olan sağ tarafı ise Doğu kültürünü temsil ediyor.

Hayat Tarzı

Dakiklik

Sırada bekleme

Parti

Restorantta

Problemlere yaklaşım

Ulaşım

Yaşlıların hayatı

Patron

Çocuk

Birbirlerinin kültürlerine bakışları

1917 yılında, Fransız sanatçı Marcel Duchamp sıradan bir mamulü alıp üzerinde değişiklikler yaptı. Sadece seçilen ve üzerinde ufak tefek değişiklikler yapılan nesne bir sanat eserine dönüştü. Hazır Sanat doğdu. 2009 yılında Slovenyalı bir adam kendine ünlü bir sanatçının ismini seçti ve bunu kendi yaratıcı işleri için kullanarak üzerinde değişiklikler yaptı. Sadece ünlü bir sanatçının ismini seçerek ve bu ismi kendisininmiş gibi kullanarak sanatçı oldu. Hazır Sanatçı doğdu.

Damien Hirst: Sanatı Sevmek Zorundasınız, Orta Avrupa’dan sanat pazarını eğlenceli bir şekilde eleştiren bir blog projesi. Blog sahibi kendisini “dünyamıza gerçek sanat sevgisini aşılamaya çalışan, bilinmeyen bir kasabada bilinmeyen bir hayat yaşayan, bilinmeyen bir ülkeden bilinmeyen bir sanatçı” olarak tanımlıyor. Bütün profil bilgileri bir yana, projenin arkasında kim ya da kimler var bilinmiyor. Ancak sanatçının kendisi için seçtiği Damien Hirst ismi elbette tesadüf değil. Damien Hirst çağdaş sanat piyasasında iyi bilinen, milyon dolarlık eserleriyle satış rekorları kıran bir sanatçı. Ünlü sanatçının ismini çalan parodi sanatçımız ise misyonunu şöyle anlatıyor:

Misyonumun, sanatın parayla ifade edilen değerini azaltmak ve sanata beslenen gerçek sevginin değerini artırmak. Sanatın ucuz olmasını, fakat sevilmesini ve hayranlık uyandırmasını istiyorum. Sanatın artık dışlayıcı olmamasını ve herkese seslenmesini istiyorum. Sanatın, parayı bastırana değil, ondaki güzelliği görebilene ait olmasını istiyorum. Sanatın fark yaratmasını istiyorum. Sanatın çakma, anlamsız ve ucuz olmasını istiyorum. Çünkü ancak bu şekilde sanatı sadece doğru nedenlerden ötürü takdir etmeyi öğrenebiliriz: sanat olduğu için. Dünyamızın sanat hastalığına kapmasını istiyorum. Sanatın bir salgın olmasını istiyorum.

Sitede, sanat satın alma projesi kapsamında dört farklı başlıkta “eserler” üretilmiş; Her Gün Bir Sanat Eseri, Sonsuza Kadar Paris Aşkı, Para Yok, Sanat Yok ve Son Noktasına Dek İyi. Eserlerin fiyatları 1£ ve 1.99£ arasında değişiyor. Çünkü önemli olan sanat eserini satın almak değil, satın alma eylemini satın almak.

Sitedeki Her Gün Bir Sanat Eseri serisinden eşsiz sanat eserleri!

Ben Damien Hirst. Kâr amacı gütmeyen Slovenyalı bir sanatçıyım. Ben sanat yaparak sanat yapıyorum. Sanatım, sanatçı olmanın beyhudeliğini yüceltiyor. Hiçbir şeye inanmamanın parodisini yapıyorum. Amacım sanat adı altında kutsallaştırılan her şeyin büyüsünü bozmak. Sanat bir dindir ve ben bir ateistim. Hedefim sanatı entelektüel bir yorum olarak kullanarak, nesne ve kavramlara sanatsal değer atama sürecini tersine çevirmek. Sadece sanat yapmıyorum; sanat yaparak sanat yapıyorum ve böylece temelde sanatı ters yüz ediyorum. Sanat yapan bir sanatçının geçtiği aşamaları taklit ederek, ancak eserlere (parasal dahil) herhangi bir değer biçmeden sanatı ters düz ediyorum. Bir sanatçı olarak ürettiğim eserlerin hiçbir anlamı yok ve pek bir maliyeti de yok, ancak yine de üretimleri açısından “anlamlı” ve pahalı sanat eserlerinden farkları da yok. Ben Damien Hirst ve ben sanatsalım.

Ayrıca sitede satışa sunulan eserler gerçek Hirst’ün eserlerine göndermelerle dolu. Aşağıdaki kartpostalı parodi sanatçımız aralarında hiçbir fark olmaksızın 10 sterline ve 1 milyon sterline satıyor. Sonsuza Kadar Paris Aşkı eseri, Hirst’ün 2007′de yaptığı Allah Aşkına isimli elmastan yapılma kafatası eserine bir gönderme. Bu elmas kafatasının maliyeti 14 milyon sterlin ve şu anda üzerinde bulunan 50 milyon sterlinlik etiketiyle gelmiş geçmiş en pahalı sanat eseri unvanını kapmayı bekliyor.

Blogda 1 sterlinden başlayarak 1 milyon sterline kadar satılan Paris Aşkı kartpostalı:

Damien Hirst’ün 50 milyon Sterlin’e alıcısını bekleyen Allah Aşkına isimli eseri

Son Noktasına Dek İyi eseri de gerçek Hirst’e bir gönderme. Hirst’ün 2000 yılında yapılan LSD eseri aşağıdakinin hemen hemen aynısı. Ancak Hirst bu eseri yardımcılarına boyatmıştı ve bu nedenle sanat dünyasında “eser kime ait, düşünene mi yapana mı” sorularıyla baya bir eleştirilmiş, sahtecilikle suçlanmıştı.

Sanat olarak bir şeyi satın aldığınızda temelde kendinizi satın alıyorsunuz. Satın alma eylemi için para ödüyorsunuz ki bu da sanatın tam tanımıdır. O yüzden aslında sanatı en önemli ve anlamlı şeklinde satın alıyorsunuz. Bu da tüketim çağında sanatın nihai manifestosudur.

Damien Hirst projesinin, sanat piyasası üzerine yaptığı 140 karakterlik eğlenceli ve düşündürücü tespitleri Twitter hesabından da takip edebilirsiniz.

Sanat, sanat olarak satın alınandır. Kişinin sanat olduğuna inanarak aldığı her şey ve aslında sanat satın alma niyetidir sanat. Dolayısıyla sanatı tanımlayan, bir şeyi sanat olarak satın alma eylemidir.

Bir şeyler patlatmayı seven Alan Sailer evinin bodrumunda kurduğu düzenekle, nesnelerin patlama anını çekebilmek için uzun süre uğraşmış. 2008 yılında, saniyenin milyonda biri hızında fotoğraf çekmesine olanak tanıyan kendi flaş ünitesini geliştirmiş ve ortaya bu inanılması güç fotoğraflar çıkmış. Sailer aynı zamanda aktif bir Flickr kullanıcısı ve hâlâ tekniğini geliştirmeye çalışıp, eline geçirdiği nesneleri patlatıp fotoğraflamaya devam ediyor. Fotoğraflar Sailer’ın özel izniyle kullanılmıştır.

Sailer bu anları yakalabilmek için özel geliştirdiği flaş ünitesinin yanı sıra, otomatik bir deklanşör sistemi kurmuş ve tamamen karanlık bir ortamda çekim yapmış. Tabii yüzlerce denemenin sonucunda, atölyesinin her köşesi de patlamalardan nasibini almış. Mucit ruhlular, mevcut İngilizce talimatlara göz atarak tekniği hakkında detaylı bilgi edinebilir.

Nostalji modu

İllustrasyonlarında negatif alanı ustaca kullanan Nova Bar‘dan sonra, bu sefer de Malezyalı sanatçı Tang Yau Hoong‘un kavramsal, eğlenceli ve sürreel illüstrasyonlarına yer veriyoruz. Negatif alanın hakkını veren Hoong’un eserlerini sitesindeki dükkânından makul fiyatlara satın almak da mümkün.

O ellere dikkat edin

Gündüz geceye karşı

Panda parkı

Bıyıkköy

Doğanın sesi

Pisiklet

Bir arada yaşam

Işık boyacısı

Kırmızı Başlıklı Kız

Şafak

Daha önce hiç bir ağaçtan, kum birikintisinden veya kuru temizleme aletlerinden böylesine müthiş sesler duydunuz mu? Sınır tanımaz ses tasarımcısı Diego Stocco aklınıza gelebilecek her türlü nesneden müzik üretme yeteneğine sahip. Dinlerken bir yandan ritim insanı parçanın içine çekerken, Diego’nun adeta sihirli bir mikrofona sahip olduğu, arkasında dev bir okestra ile beraber müzik yaptığı hayaline kapılıyorsunuz. Biz de bu yaratıcı ses ustasının birkaç videosunu sizinle paylaşıyoruz.

http://www.youtube.com/watch?v=fY-ZoVMwGKM

http://www.youtube.com/watch?v=MsWM31VOr-o

http://www.youtube.com/watch?v=FCLqfiSKGKE

Sanatçı hakkında daha fazla bilgi almak isterseniz diegostocco.com‘a bir göz atın derim.

Enki Bilal 1951 Belgrad doğumlu, 10 yaşından itibaren Fransa’da yaşayan göçmen bir ruh. Ruhu nasıl belli bir yere ait değilse, sanatı da tek bir türe ait değil. Kabaca bilimkurgu çizgi roman sanatçısı olarak tanımlansa da Enki Bilal “türler arasında gezinen, gelecekte geçen hikâyeler anlatan, bugünle didişen, endişe ve öngörüleriyle harmanladığı tahayyüllerini resmeden biri” (Cantek 2009, s. 9).

Otoportre

Walter Benjamin’in tarih meleğini hatırlatan Bilal, “hem geçmişe hem bugüne geri dönmek için gelecekten geçiyorum” diyor. Sanatçının biyografisi hakkında geniş bilgi almak için kendi internet sitesini ziyaret edebilirsiniz.

Romeo ve Julliette

Mart 2009′da Yapı Kredi Sermet Çifter Salonu’nda açılan, sanatçının çizimleri ve objelerinin yer aldığı sergi ile “Enki Bilal İstanbul’da”ydı. Sergi kapsamında İstanbul’u ziyaret eden sanatçı ile yaptığı söyleşiye sosyolog Nazlı Ökten tek bir kelime ile başlıyor: harabiyet.

Bu benim için olumsuz bir kelime değil, geçmiş, tarih ve hafızanın işareti olmak anlamında biraz olumlu. Harap bir anıt, yaşamış bir anıttır, yani bir tür hayat, bir zenginlik mevhumu var burada. Harabiyet, sonun başlangıcı olarak, son aşamaya gelmiş bir şey gibi görülse bile zaman içinde harabiyetin bir tür zarafeti olabileceğini düşünüyorum. Harabiyetin vadesi, sanırım bu sadece Belgrad’ın değil Balkanlar’ın durumu bu, bitmiş bir şeyi değil de, yeniden başlama potansiyeli olanı gösterir. Çünkü harabiyet, geçici bir haldir; ama zamanda asılı kalmış gibi. (Enki Bilal Söyleşisinden)

Çizgi romanlarının yanı sıra Enki Bilal sinemacı kimliği ile de tanınıyor ve Bunker Palaca Hôtel (1989), Tykho Moon (1996) ve Immortel (ad vitam) (2004) isimli yönetmenliğini yaptığı üç sinema filmi bulunuyor. Öyle ki, sinemanın popüler kültürde yayılma hızı daha fazla olduğu için birçok izleyici Enki Bilal’in çizgi romanları olduğunu sonradan fark etmiştir.

Berlin Duvarı

Enki Bilal’i atölyesinde ziyaret edip, çizgileriyle tanışmak ve  çizimlerine yakından bakmak için, Le Sommeil Du Monstre kitabı çıkmadan önce, kitapta yer alan illüstrasyonları ilk kez paylaştığı videoyu izleyebilirsiniz.

İstanbul müzik sahnesi için alternatif bir proje olan Yürüyen Sesler‘den daha önce bahsetmiş ve takipte olacağımızı söylemiştik. Farklı mekânlarda kaydedilen canlı performanslara (Künt, Eskiz ve Barıştık mı/Göstembil project) bir yenisi daha eklendi. İki yeni parça ile Change of Plans, videoblogun son konuğu oldu. Ayrıca, içeriden aldığımız bilgileri de iletelim. Ailecek dinlediğimiz Change of Plans yeni albüm için kolları sıvadı, şarkıların çoğunu tamamladı, kayıtlar devam ediyor. Albüm öncesinde atıştırmalık iki video, Çıplak Ayaklar stüdyosunda Yürüyen Sesler‘in çabalarıyla huzurunuzda.

Change of Plans . Silver All Around | Ekim-October | 2011

Change of Plans . Prisonfish | Ekim-October | 2011

Ancak Hodgson, hevesimizi kursağımızda bırakırcasına, film müziklerini hızlandırmamış. Onun yerine, pek de hoş olmayan bir müzik eşliğinde Debussy’den alıntılar yapmayı tercih etmiş. Ama ne güzel ki aklımızdan geçenin 20 saat önce tweetlendiği bir çağda yaşıyoruz! Stretta lakaplı iyi kalpli bir müzisyen, filmin müziğini de %1552 kez hızlandırıp SoundCloud‘a eklemiş. Şimdi teknolojik bir geri vites atıp, videonun sesini kapatın ve alttaki ses dosyası ile aynı anda başlatıp, bu etkileyici filmin bir de beş dakikalık versiyonunu izleyin. Ancak beş dakika deyip geçmeyin, hazır olun!

Film yoruma sonuna kadar açık. Filmden herkes kendine göre bir anlam çıkarabilir. Bazı insanlar bunun çevreci bir film olduğunu, bazıları bir teknoloji destanı olduğunu düşünüyor, bazılarına göre saçma sapan bir film, bazıları da filmden derinlemesine etkileniyor. Godfrey Reggio

Koyaanisqatsi: Life out of Balance

Powaqqatsi: Life in Transformation

Naqoyqatsi: Life as war